شناسه خبر: 136643 منتشر شده در مورخ: 1398/04/09 ساعت: 10:55 گروه: آموزش خبرنگاری

رورنامه نگار کیست؟

رورنامه نگار کیست؟

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرنگار، آدم های زیادی در گوشه و کنار دنیا هستند که گاه وبی گاه مطلبی می نویسند، چند تکه ی خبر از این طرف و آن طرف می فرستند و خودشان را روزنامه نگار می خوانند. آیا واقعاً اینها روزنامه نگارند؟ اگر اینها روزنامه نگارند، چگونه می توان آنها را از افراد حرفه ای که به طور منظّم برای روزنامه ها و مجله ها و ارگانهای داخلی کار می کنند، جدا کرد؟ حال بگذریم از آن عده ای که برای رادیو و تلویزیون مطلبِ خبر تهیه می کنند. پس واقعاً چه چیز، یک روزنامه نگار را می سازد؟

 روزنامه نگار حرفه ای را به راحتی می توان شناخت . او در استخدام یک روزنامه است، برای روزنامه اش گزارش تهیه می کند یا ممکن است مقاله یا سرمقاله بنویسد یا به تصحیح مطالب بپردازد . یک روزنامه نگار حرفه ای با نام های مختلفی شناخته می شود: گزارشگر، مقاله نویس، خبرنگار ویژه مسئول تنظیم اخبار، معاون سردبیر، مسئول بخش ورزش، مسئول اخبار شهری،مسئول بخش تجاری، دبیرِ اخبار عمومی و سردبیر . دامنه کارهایی که او انجام می دهد، به وسعت دنیای پیرامون اوست . او درمورد هر چیزی که جنبه خبری داشته باشد، گزارش تهیه می کند؛ خواه در مورد هرچیزی که جنبة خبری داشته باشد، گزارش تهیه می کند؛ خواه در مورد جرم و جنایت، نظم و قانون، برنامه های سیاسی، دادگاه ها؛ قوة مجریه و قوة مقننه باشد، و خو اه دربارة مردم،مُد، هنر، موسیقی، نمایش، ادبیات و غیره.  کار روزنامه نگار بیش از اینهاست . او نوشته های دیگران را تصحیح می کند، اخبار را تفسیر و انتقاد و جمع بندی می کند.

قبل از هر چیز، روزنامه نگاری، برای کسی که آموزش های لازم و تخصصی را در زمینه کار پیچیده انتشار یک روزنامه دیده است، یک شغل محسوب می شود، و این در مورد آماتورها مطرح نیست . روزگاری بود که می گفتند روزنامه نگار به طور مادرزاد روزنامه نگار است و چنین نیست که یک نفر را به مدرسه روزنامه نگاری بفرستند و او در پایان روزنامه نگار شود . مهاتماگاندی هیچ گاه قدم به مدرسة روزنامه نگاری نگذاشت . اما در آن روزگار، وضع فرق می کرد. هر کسی با مقداری ذوق و قریحه تبلیغی می توانست خودش را روزنامه نگار معرفی کند، یک ماشین چاپ بخرد یا کرایه کند و روزنامه ای را بیرون آورد . اما امروزه وضع کاملاً فرق می کند و کار پیچیده تر شده است . بی شک، حتی همان افرادی که مادرزادی روزنامه نگار هستند اگر دوره های تخصصی روزنامه نگاری را طی کنند، خیلی بهتر از دیگران خواهند بود.

 درهندوستان، اولین مرکز آموزش روزنامه نگاری، در دانشکده هنر دانشگاه ملّی مدرس در سال 1920 تأسیس شد. موضوعات درسی عبارت بود از: تاریخ روزنامه نگاری، قانون های مطبوعات، سرمقاله نویسی و مدیریت روزنامه.

 صادقانه باید بگوییم که برای روزنامه نگار خوب بودن، دیدنِ آموزش های تخصصی کافی و صحیح، اهمیت به سزایی دارد . اما این هشدار را هم می دهیم که هر کسی که مدرک روزنامه نگاری می گیرد، لزوماً روزنامه نگار نیست.

 حال به سؤال بعدی می رسیم: چه چیز یک روزنامه نگار را می سازد؟ برای این سؤال، به تعداد رهبران و بزرگان روزنامه نگاری، پاسخ وجود دارد . جیمز رستون از نیویورک تایمز « سرحالی و زنده دلی » را اصل می داند . پل میلر از گروه روزنامه های گانت در آمریکا، « زرنگی و حیله گری » را مهم می داند. و هربرت بروکر، یکی از سردبیران معروف، « روکردن حقیقت و مو از ماست کشیدن » را ویژگی اصلی روزنامه نگار می داند.

البته، یک روزنامه نگار باید پِرانرژی باشد و باید بتواند حقیقت ر ا بیرون بکشد، و حتی اگر لازم باشد از فریبکاری استفاده کند، اما اینها همه پاسخ هایی جزئی هستند . روزنامه نگار شدن، احتیاج به خیلی چیزهای دیگر غیر از انرژی یا علاقه به کار دارد . با وجود این، سخنان آقای رستون در مدرسة روزنامه نگاری کلمبیا اهمیت زیادی دارد : » من طرفدار پر،پرپاقرصِ تربیت و آموزشِ تخصصی روزنامه نگاران هستم . در عین حال، ما در بین روزنامه نگاران نیویورک تایمز افرادی را داریم که چندین مدرک دانشگاهی دارند و افرادی هم هستند که تحصیلات عالیه را بنا به دلایلی به پایان نرسانده اند ... اما هر دو گروه، خوب کار می کنند. وقتی پرونده این آدم ها یعنی سرحالی، انگیزه، زنده دلی  را دارند، حال شما هر نامی که دوست دارید، به آن بدهید  . بنابراین، به نظر من کامل ترین و بهترین آموزش ها در امور تخصصی نمی توانند یک روزنامه نگار برجسته بسازند، مگر اینکه ویژگی اصلی، یعنی سرحالی و زنده دلی نیز همراه تخصص باشد.

اس. ساداناند، سردبیرِ فری پرس ژورنال ( Free Press Journal ) نیز حرف آقای رستون را تأیید می کند و نمونه آن را تی.ساداناند می داند که هرگز به دانشگاه نرفت، اما تمامی کسانی که او را می شناختند، اذعان داشتند که روزنامه نگار بزرگی است. او مردی بود کاملاً سرحال، سرزنده و با انگیزه . یعنی همه آن ویژگی هایی را که آقای رستون می گفت، داشت. در واقع، او آنچه را که در ساداناند بود، در دیگران جست وجو می کرد. نکته مهم در مورد چنین آدم هایی این است که گرچه مدرک دانشگاهی ندارند، اما نیرو و علاقه کافی به کارشان دارند و در صورت لزوم، آموزش های مورد نیاز را برای روزنامه نگار خوب و موفق بودن می پذیرند. در ایامِ گذشته، هر کسی که انگیزه لازم را در خود می دید، به شغل روزنامه نگاری می پرداخت و همزمان با کارش، آموزش هم می دید. آنها عمدتاً مردانی خود آموخته بودند . اما امروز، با رقابتی که بر سر کسب شغل های مهم وجود دارد، عاقل آن است که قبل از گرفتن پست، آموز شهای لازم را ببیند.

انتهای پیام/

کلید واژه
 
google-buzz twitter digg facebook linkedin
  نظرات بینندگان  
  نظر شما  
لطفا جهت تسهیل ارتباط خود با سایت، در هنگام ارسال پیام این نکات را در نظر داشته باشید:
1.ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.

2.از تایپ جملات فارسی با حروف انگلیسی خودداری کنید.

3.از ارسال پیام های تکراری که دیگر مخاطبان آن را ارسال کرده اند خودداری کنید.

4.حداکثر کاراکتر مجاز جهت ارسال نظر 1000 کاراکتر می باشد.
نام:
ایمیل:
نظر:
 
پربیننده ترین اخبار
پربحث ترین اخبار
Page Generated in 0/0175 sec